depresyon1

Depresyondayken hissettiklerimiz.

Nasıl anlatmalı, nasıl söylemeli..

Bazen, kendimizi çok kötü hissettiğimiz anlar olur. Bir sorunumuz ya da bir sıkıntımız vardır. Olmadık şeyleri büyüteceğimiz tutmuştur. O psikolojiyle  de her şey, işin içinden çıkılmaz hale gelmiştir.

Böyle zamanlarda, sıkıntımızı birine anlatırsak hafifleyeceğimizi sanırız. Konuşma ve anlatma isteğimiz had safhadadır. Bu yüzden anlatırız, ama anlattığımıza da pişman oluruz.

Rahatlamak amacıyla derdimizi anlattığımız insan tutup da, “Hepimiz böyle şeyleri yaşıyoruz. Sen, çok abartıyorsun bence.” dediğinde, zaten bozuk olan psikolojimiz hepten yerle bir olur.

Üstelik bu sefer, bir de kendimizi suçlamaya başlarız.

Onun yerine bana, “ Elbette ki, senin sıkıntılarını senin kadar hissedemem ama benim için çok değerlisin ve senin için bir şeyler yapmak istiyorum.” deseydin daha iyi olmaz mıydı?

Bir de yetmezmiş gibi “Çık şu psikolojinin içinden! Biraz da bardağın dolu tarafından bakmayı dene.” der.

İyi, ama o nasıl olacak peki? Öyle bir yeti, şu anda bende mevcut değil ki! Kaldı ki, bardağın dolu tarafından bakabilsem, şu anda bu halde mi olurum? Ya da ben, bu psikolojinin içinden çıkmayı denemedim mi sanıyorsun?

yalnizlik

Onun yerine “Tamam, şu anda buna inanmıyor olabilirsin ama kendini iyi hissettiğin günler de olacak..”  deseydin, bana daha büyük bir iyilik yapmış olmaz mıydın?

Kesin bir başkasıyla kıyaslama yapıp da “Bu ne ki! Bak, senden daha kötü durumda olan insanlar var” dediğinde ise, artık anlattığımıza iyice pişman olup, kendimize de içten içe kızmaya başlarız.

Aslında beklediğimiz , “Yalnız değilsin, yanındayım.” ya da “Bunu birlikte atlatacağız.” gibi cesaretlendirici cümlelerdir ama onun yerine bir de kendimizi, böyle şeyler hissettiğimiz için cezalandırmak isteriz.

yalnızlık!

Tamam, benim sorunum belki denizde bir kum tanesi..

Biliyorum beterin beteri var, her şeyin farkındayım.

Halime binlerce şükür.

Ama şu anda hissettiğim şeyler beni çok bunaltıyor, benim canımı çok yakıyor.

Ve ben, şu anda bütün bunlar küçük şeyler bile olsa, üstesinden gelemiyorum.

Ne olur beni anla, beni önemse, bana biraz ilgi göster, sevildiğimi ve değer verildiğimi hissettir.

Çünkü ben, senden bana bunları yapmanı istiyorum.

Bunları sana anlatıyorum. Çünkü, bunları senden hissetmek istiyorum.

Ben bunları senden beklerken, bana benim zaten bildiğim tavsiyeleri ya da  nasihatleri anlatma.

Bana bilmediğim ve şu anda ihtiyaç duyduğum şeyleri anlat.

“Seni dinliyorum”. “Her zaman anlatabilirsin.” “Seni yargılamadan dinlerim. “Seni,her şeyinle, olduğun gibi kabul ederim.” mesajını verebilsen bana, şu an ne kadar da rahatlardım oysa.

Bütün bu hissettiklerim, belli ki fiziksel olarak değil ama zihinsel olarak güçsüzlüğe düşürmüş beni.

Zihnimdeki düşünceleri değiştiremediğim, onların kavgalarını susturamadığım için çağırdım seni.

Ve de bu yüzden bitkin ve hasta hissediyorum şu an kendimi..

Çoğu insanın fark etmeden yaptığı bu davranışlar yüzünden, belli bir süre sonra biz de yavaş yavaş kapatıyoruz kendimizi..  

Sonra başlıyor içe atmalar, ve söylediğimiz o hep bildik cümleler.

Sıkıntı yok, bir şekilde geçer..

İyiyim. Çok iyiyim…

Kötü olsam, umurunda mıyım sanki?

 

iyiyim

 

Ama hayatınızda sizi anlayan, size değer veren, sizi dinleyen, sizi gerçekten seven ve bunu size içtenlikle hissettiren,

Her zaman bir şekilde  yanınızda olmayı başarabilen,

“Sen olmazsan olmaz! İllaki sen” diyen,

“Bana bir şey olsa kimse üzülmese o üzülür, o mahfolur.” diyebildiğiniz biri ya da birileri varsa eğer, gerçekten çok şanslısınız.

Kıymetini iyi bilin ve ne olur siz de onun elini bırakmayın.

Depresyondayken hissettiklerimiz.” üzerine 4 yorum

  1. Çok doğru ama insanıpek anlayan olmuyor en yakınların bile. Neyin eksik ne var bir senmisin senden beteri var kendini cok dinleme diyebiliyorlar işin içinden çık çıkabilirsen

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.